รวมพระคาถาต่างๆ

   พระคาถาเหล่านี้เป็นพระคาถาที่ข้าพเจ้าได้ใช้ภาวนาสวดมนต์อยู่เป็นประจำ...ได้รวบรวมมาจากพระคาถาโบราณต่างๆ

บางบทก็เป็นพระคาถาประจำตระกูลของบรรดา มิตรสหายของข้าพเจ้า...จึงได้รวบรวมมาไว้ให้ทุกคนจะได้เอาไว้สวดมนต์

ภาวนา ระลึกถึง พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เป็นสรณะ...

                                    พระคาถาพระพุทธเจ้า ๒๘ พระองค์

นะโม ๓ จบ...

                        ตังเมสะทิโก   มังสุเรโส   อะปะนา   ปะสุสุปิ

                                    อะทะสิติ   ปุวิสิเว   กุโกกะโค   นะมามิหัง  [ภาวนา ๓ จบ ]

                                     พระคาถาพระพุทธเจ้า ๑๖ พระองค์

                        นะมะนะอะ   นอกอนะกะ   กอออนออะ   นะอะกะอัง

                                    อุมิอะมิ   มะหิสุตัง   สุนะพุทธัง   อะสุนะอะ  [ภาวนา ๓ จบ ]

                                      พระคาถาอาวุธพระพุทธเจ้า

                        อายันตุโภณโต   อิธะทานะ   เนกขัมมะปัญญา   สะหะวิริยะขันติ

                                    สัจจาธิฏฐานะ   สะเมตตะเปกขา   ยุทธายะโว   คัณหะถะ   อาวุธานิติ

                                      พระคาถาอัญเชิญพระพุทธเจ้า

                                    นะโมเตพุทธวีรัตถุ   วิปปะมุตโตสิ   สัพพะธิ

                                    สัมพาธปฏิปัณโณสะมิ   ตัสสะเมสะระณังภะวะ  [ ภาวนา ๓ จบ ]

                                       พระคาถามงกุฏพระพุทธเจ้า

                                    อิติปิโส   วิเสเสอิ   อิเสเส   พุทธะนาเมอิ

                                    อิเมนะ   พุทธะตังโสอิ   อิโสตัง   พุทธะปิติอิ

                                         ตะโจ   พระพุทธเจ้า   จงมาเป็นหนัง

                                         มังสัง   พระธรรมเจ้า   จงมาเป็นเนื้อ

                                         อัฐิ        พระสงฆ์เจ้า   จงมาเป็นกระดูก

                                    ตรีเพชรคงคง อิสวาสุ   จักรวาสุอิ

                                    สุสวาอิ   พุทธะปิติอิ  [ ภาวนา ๓ จบ ] 

                                       พระคาถามงกุฏเพชรพระพุทธเจ้า

                        อิฏโฐสัพพัญญุตะญานัง     อิฏฉันโตอาสะวะขะยัง

                                    อิฏฐังธัมมังอะนุปปัตโต      อิฏฐิมันตังนะมามิหัง  [ภาวนา ๓ จบ ]

                                       พระคาถาบารมี ๓๐ ทัศพระพุทธเจ้า

                        อิติปาริมิตาตึงสา   อิติสัพพัญญูมาคะตา   อิติโพธิมะนุปปัตโต   อิติปิโสจะเตนะโม

                                    โสธายะ   โอมอะมะระนิ   ชีวันติเย   มะอะอุ   อุอะมะ   อะมะอุ   สิวังพรหมา   สวาหะ   สวาโหม  [ภาวนา ๓ จบ ]

                                       พระคาถาสัมพุทเธ หงษา

                                    สัมพุทเธอัฏฐะวีสัญจะ   พุทโธเมอัมหากังปาการัง   ทะวาทะสัญจะสะหัสสะเก

                                                                               ธัมโมเมอัมหากังปาการัง    ปัญจะสะตะสะหัสสานิ

                                                                               สังโฆเมอัมหากังปาการัง    นะมามิสิระสาอะหัง

                                   สัพเพพุทธาชะนาจิตตัง  เตสังธัมมัญจะสังฆัญจะ

                                   สัพเพธัมมาชะนาจิตตัง   อาทะเรนะนะมามิหัง

                                   สัพเพสังฆาชะนาจิตตัง   นะมะการานุภาเวนะ

                                   มะอะอุหันตะวา   สัพเพอุปัททะเว   อุอะมะ   อเนกาอันตะรายาปิ

                                   นะโมพุทธายะ   วินาสสันตุ   อะเสสะโต   ยะธาพุทโมนะ [ภาวนา ๓ จบ ]

                                   พระคาถาบูชาพระแม่ธรณี

                        ตัสสาเกษีสะโต   ยะถาคงคา   โสตังปะวัตตันติ   มาระเสนา 

                                    ปติฏฐาตุง   อะสักโกนโต   ปะลายิงสุ   ปรินามะนุภาเวนะ   มาระเสนา

                                    ปะราชิตา   ทิโสทิสัง   ปะลายันติ   วิทังเสติ   อะเสสะโต  [ ภาวนา ๓ จบ ]

                                    พระคาถาธรณีสาร

                                     สีโรเมพุทธเทวัญจะ   นะลาเต   พรหมาเทวตา   หะทะยัง   นารายะ

                                     กัญเจวะ   ทะเวหัตเถ   จะปะระเมสุรา   ปาเทวิษณุกัญเจวะ

                                     สัพพะก้มมา   ประสิทธิเม  [ภาวนา ๓ จบ ]

                                  พระคาถาท้าวจตุบาลทั้ง ๔ ตน

                         นะจตุรัสภูตานัง   เอหิมาเรโส   นะโมพุทธายะ   นะมะพะธะ   ภูติทั้ง ๔ ตน   รักษาตนตัวกู

                                   อยู่หรือมิอยู่   อยู่คะ   มานิมา   อาคัจฉายะ   อาคัจฉาหิ   คนหนึ่งชื่อเ็พ็ชรทน   คนหนึ่งชื่อเพ็ชรทาน

                                   คนหนึ่งชื่อเพชรปราบ   คนหนึ่งชื่อเพชรปราม   ถามอยู่คง   นะเพ็ชรคง   โมเพ็ชรคง   พุทธเพ็ชรคง

                                   ธาเพ็ชรคง   ยะเพ็ชรคง   คงทั้งเนื้อ   คงทั้งหนัง   คงทั้งนั่ง   คงทั้งนอน   คงทั้งยืน   คงทั้งหลับ

                                   คงทั้งตื่น   คงทั้งกลางคืน   คงทั้งกลางวัน   คงสรรพสาระพันนานา   อิระชาคะตะระสา   อาปามะจุปะ

                                   เรหะ   กัณหะเณหะ   นะผูก   โมมัด   พุทรัด   ธากรึง   ยะกรึงอิติ   กรึงฟ้า   กรึงดิน   กรึงสมุทร สายสิญจ์

                                   กรึงสวาหะ   กายะพันธะนัง   คงคะ   อติฉามิ  [ภาวนา ๓ จบ ] 

                                  พระคาถามนต์จินดามณี  [ล.ป.ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า ]

                                   จินดามณี   สะหะโกติ   สัตตัง   เทวานัง   มะนุษย์สะเทวานัง   อะมะนุษย์สะเทวานัง   สะมะณีจิตตัง

                                   บุตรีจิตตัง   อาคัจฉาหิ   ปะริเทวันติ   ปิยังมะมะ   มะณีจินดา   ปัญจะทานัง   ทาสาโกมัง   ทาสีโกมัง

                                   ปิสันทัสสะ   นะมามิหัง   สัพเพชะนา   พะหูชะนา   มหาจินดา   เอหิพุทธัง   ปิยินทริยัง   เทวะมนุษย์สานัง

                                   ปิโยนาคะ   สุปัณนานัง   ปิยินทริยัง   นะมามิหัง   พุทโธโสภะคะวา   ธัมโมโสภะคะวา   สังโฆโสภะคะวา

                                   อินทัสเสน่หา   พรหมะเสน่หา   อิตถีเสน่หา   ราชาเทวี   มะณีรักขัง   ปิยังมะมะ   พุทธสังมิ   นะชาลีติ

                                   พระอะระหัง   สัพพะลาภัง   ประสิทธิเม  [ภาวนา ๓ จบ ]

                                 พระคาถามหาจินดามนต์  [ อิติปิโส สวดถอยหลัง ]

                                   ติวาคะภะโธพุทนังสา   นุสมะวะเทถาสัตถิระ   สามะทัมสะริปุโร   ตะนุสอะทูวิกะโลโตคะ

                                   สุโนปันสัมนะระจะชาวิชโธพุทสัมมา   สัมหังระอะวาคะภะโสปิติอิ  [ภาวนา ๓ จบ ]

                                   พระคาถามหามนต์จินดา [ล.พ. โพรงโพธิ,ล.พ.เงิน บางคลาน ]

                                    จิตตะกัง  จิตตะโร   มาจิตตังมะมะ   จิตติสุหิ   จิตติมานิมานิมา   อิสัพเพชะนา    ก็มาจิตติ   อิติพะหูชะนา

                                    อิมะนุสสาก็มา   แห่งใจมนุษย์ก็มา   สิตะอิทะอิทัง   ไตรอุสุ   พระราชา   วิหลุดสุดยอด   สอดอินทราชัย

                                    พุทธาครารอด   สอดพระพุทธา   สุขังหิรัญญังวา   อาคัจฉายะ   อาคัจฉาหิ [ภาวนา ๓ จบ]

                                  พระคาถากำกับยันต์ตรีนิสิเห

                        มะอะอุ   ตรีนิสิงเห   สะธะวิปิปะสะอุ   สัตตะนาเค   อาปามะจุปะ   ปัญจะเพชรฉลูกัญเจวะ   นะมะพะธะ

                                   จะตุเทวา   อิสวาสุ   สุสวาอิ   ฉะวัจฉะราชา   ฑีฆะสังอังขุ   ปัญจะอินทรา   นะเมวะจะมิ   เอกะยักขา

                                    อะสังวิสุโลปุสะพุภะ   นะวะเทวา   สะหะชะฏะตรี   ปัญจะพรัหมาสะหัมปะติ   พุทโธ   ทะเวราชา

                                    เสพุเสวะ   เสตะอะเส   อัฏฐะ   อะระหันตา   นะโมพุทธายะ [ ภาวนา ๓ จบ ]

...พระคาถายังมีอีกมาก...แล้วค่อยเรียบเรียงเพิ่มเติมในโอกาสต่อไปนะครับ...

...อ.ธนเทพ ปฏิพิมพาคม...

                                     

ธรรมปู่สอน

        ...ธรรมะของหลวงปู่ลึกซึ้งหาได้ยาก...หากเรารู้จักที่จะน้อมมาดูตัวเราก็จะเกิดประโยชน์อย่างยิ่ง...
         ...ดังที่ท่านเคยสอนไว้ว่า...

                                  ...ตอน พึ่งรู้ว่ากูโง่...
                              
                                          ...สำคัญที่สุดคือทบทวนพฤติกรรมของเราเอง...
                                            ...ถ้าย้งเลือกทำสิ่งที่ตัวเองชอบ พอใจ ยินดี...
                                             ...ไม่สามารถยอมรับความไม่ยินดี ไม่พอใจ...
                                ...เราตั้งเงื่อนไขไว้ก่อนปฏิบัติ ไม่ทำตัวเป็นภาชนะที่ว่างเปล่า...
                                                   ...ไม่ระวังกาย วาจา ใจ ของเราเอง...
                                       ...เราควรเรียกร้องการเปลี่ยนแปลงจากตัวเราเอง...
                                      ...ไม่ใช่ไปเรียกร้องจากผู้อื่น สังสารวัฏเป็นอย่างนี้...
                               ...มีทั้งความพอใจไม่พอใจ มีมืดมีสว่าง มีขาวมีดำ มีสูงมีต่ำ...
                                                 ...เมื่อเห็นสิ่งหนึ่งก็เห็นอีกสิ่งหนึ่ง...
                                  ...แต่พวกเราไม่ทำความเข้าใจกับความเป็นปกติอันนั้น...

                                           ...รอแค่เวลา...

                                             ...คนเราเมื่อถึงจุดเปลี่ยนมันจะเปลี่ยนเลย...
                                                  ...แต่กว่าคนจะถึงจุดเปลี่ยนนั้นได้...
                                  ...แต่ละคนมีอุปสรรค มีทางเดินของตนเองไม่เหมือนกัน...
                                                           ...ต่างวาระต่างกรรม...
                                                   ...อดทนซักนิดไม่ว่าเรื่องอะไร...
                                                        ...มองเป็นเรื่องธรรมดา...
                                           ...เช่น เราให้อภัยคนอื่น แต่เขาไม่ยอมจบ...
                                    ...เราต้องอดทน พอถึงบทจะเปลี่ยนมันก็เปลี่ยนเอง...
                                                ...บางครั้ง เงื่อนไขมันยังไม่สุกงอม...
                                                          ...รอแค่เวลาเท่านั้น...

                                        ...กิเลสตัวเอง...

                                          ...เริ่มต้นให้เห็นกิเลสตัวเองเข้าใจตัวเอง...
                                                   ...รู้ว่าเรายังมีกิเลสตัวไหน...
                                   ...บางคนบอกว่ารู้ทุกอย่าง ธรรมะเราอ่านมาเยอะ...
                                              ...แต่ทำไมเรายังเพ่งโทษคนอื่นอยู่...
                                               ...อยากให้เขาเป็นอย่างนั้นอย่างนี้...
                          ...อยากให้เขาคิดเหมือนเรา เห็นว่าเราดีกว่าเขา อัตตาเต็มตัว...
                                         ...เมื่อจิตขาดความเป็นกลางก็มองไม่เห็น...
                                               ...คนมีสติจึงจะได้เห็นกิเลสชัดขึ้น...
                                  ...เมื่อเห็นแล้วก็หัดฝืนจิตตัวเอง ทีเรื่องอื่นยังดัดจริตได้...
                                    ...แล้วทำไมไม่รู้จักดัดจริตของตนเพื่อฝืนกิเลสบ้าง...

                                       ...การปล่อยวาง...

                                   ...เมื่อถึงวันหนึ่งเวลาหนึ่ง เราจำเป็นจะต้องปล่อยวาง...
                                                                ...ละวางหน้าที่เหล่านั้นทั้งหมดเสีย...
                                   ...เหตุผลคือ ไม่ว่าเราทำมากเท่าไร ก็ไม่พออยู่นั่นเอง...
                                                                         ...เพราะการเกิด แก่ เจ็บ ตาย...
                                                             ...ชาติ ชรา พยาธิ มรณะ ภพและชาติ...
                                                                       ...หมุนเวียนเปลี่ยนไปไม่จบสิ้น...

                                           ...สิ่งที่เป็นเหล่านี้ ไม่ว่าทำดีมากกว่านี้ น้อยกว่านี้...
                                                                            ...สุดท้ายมันก็ยังไม่พออยู่ดี...
                                                                            ...คือเรายังเติมเต็มมันไม่ได้...
                                                                     ...ทำอย่างไรถึงจะเติมเต็มมันได้...
                                                      ...คือการค้นหาแนวทางที่เที่ยงแท้แน่นอน...

                                      ...ทำอย่างไรถึงจะละ ปลดหน้าที่เหล่านั้นได้ทั้งหมด...
                                   ...อย่ารับผิดชอบหน้าที่อื่นๆมากกว่าหน้าที่ของเราเอง...
                                       ...ต่อให้เราทำหน้าที่อื่นๆได้ดีเท่าไรก็ไม่มีประโยชน์...

                                                         ...เพราะหน้าที่ทั้งหมดเกิดขึ้นจากตัวเรา...
                                                           ...เราเป็นคนสร้างหน้าที่เหล่านั้นขึ้นมา...
                                   ...หากแต่เราไม่เคยรับผิดชอบชีวิตของเราเลยสักครั้ง...

                        ...หน้าที่ของมนุษย์คือการละวางหน้าที่ทั้งปวงออกเสียให้ได้...
                                    ...เห็นไหมพอเริ่ม จะปลดออก วางออก ก็ยังทำไม่ได้...
                                                        ...ยังเห็นว่าอันนั้นสำคัญ อันนี้สำคัญกว่า...
                                                                 ...หากคือว่าสิ่งที่เราทำหรือปฏิบัติ...
                                                             ...เป็นการเรียนรู้เป็นการศึกษาไม่ผิด...
                  ...แต่ถ้าทำมากเกินไปกลายเป็นไม่มีขอบเขต ทำแล้วไม่จบสักที...
                                   ...เราต้องวางกรอบของวิถีชีวิต คำนึงว่ามันไม่ยืดยาว...

                                      ...เหมือนดั่งที่พระพุทธเจ้าเคยถามพระอานนท์ว่า...
                                       "ดูก่อน...อานนท์ เธอคิดถึงความตายวันละกี่ครั้ง?"
                                                 ...พระอานนท์ตอบพระพุทธเจ้าว่า...
                                "คิดถึงความตายวันละประมาณ ๗ ครั้งพระพุทธเจ้าข้า"
                                                        ...พระพุทธเจ้าทรงตรัสว่า...
        "อานนท์...ห่างเกินไป ตถาคตนี่คิดถึงความตายทุกลมหายใจเข้าออก"
                                      
                                               ...โลกทั้งโลกเราแก้อะไรไม่ได้หรอก...
                                                     ...แก้แล้วก็มีทุกข์ใหม่เกิดอยู่ดี...
                                         ...ไม่ทุกข์กาย ก็ทุกข์ใจอยู่อย่างนั้นไม่จบสิ้น...
                                                      ...เติมกายให้อิ่ม ใจก็พร่องอยู่...
                                                      ...เติมใจให้อิ่ม กายก็พร่องอยู่...

                                               ...วิธีการที่ดีที่สุด ไม่ใช่เติมหรือไม่เติม...
                                        ...พระพุทธเจ้าใช้คำว่า"สัมมา" ความเป็นกลาง...
                           ...เดินอยู่ในทางสายกลาง ไม่มากเกินไป ไม่น้อยเกินไป...

...ธรรมปู่สอนยังมีอีกไม่หมดสิ้น...คงจะพบกันอีกได้ในบทความต่อไป...

มงคลชีวิต ๓๘ ประการ

Photo Decorator คำคม : คงไม่มีคำคมใดที่มีคุณค่าไปกว่าคำสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า... 
ที่มีเทวดามาถามคำถามว่า... 
"คุณธรรมอันใดที่ทำให้ชีวิตประสบความเจริญ" อันเป็นที่มาของ "มงคลชีวิต 38 ประการ" 
ที่ใครปฏิบัติตามย่อมเป็นเหตุนำมาซึ่งความสุข ความเจริญก้าวหน้าในชีวิต...

                                                      มงคลที่ 1.ไม่คบคนพาล

อย่าคบมิตร ที่พาล สันดานชั่ว
จะพาตัว เน่าดิบ จนฉิบหาย
แม้ความคิด ชั่วช้า อย่ากล้ำกราย
เป็นมิตรร้าย ภายใน ทุกข์ใจครัน

มงคลที่ 2.การคบบัณฑิต

     ควรคบหา  บัณฑิต  เป็นมิตรไว้
    จะช่วยให้ พ้นทุกข์ สบสุขสันต์

 ความคิดดี เลิศล้ำ  ยิ่งสำคัญ
ควรคบกัน อย่าเขว ทุกเวลา

 มงคลที่ 3.การบูชาบุคคลที่ควรบูชา
ควรบูชา ไตรรัตน์ ขัตติเยศร์
ผู้วิเศษ ก่อเกื้อ เหนือเกศา
ครูอาจารย์ เจดีย์ ที่สักการ์
  ด้วยบุปผา ปฏิบัติ สวัสดิ์การ

มงคลที่ 4.การอยู่ในถิ่นอันสมควร
เป็นเมืองกรุง ทุ่งนา หรือป่าใหญ่
ทางมา-ไป ครบครัน ธัญญาหาร
มีคนดี ที่ศึกษา พยาบาล
ปลอดภัยพาล ควรอยู่กิน ถิ่นนั้นแล

มงคลที่ 5.เคยทำบุญมาก่อน
กุศลบุญ คุณล้ำ เคยทำไว้
  จะส่งให้ สวยเด่น เช่นดวงแข
ทั้งทรัพย์ยศ ไมตรี มีเย็นแด
       เพราะกระแส บุญเลิศ ประเสริฐนัก

มงคลที่ 6 การตั้งตนชอบ
ต้องตั้งตน กายใจ ในทางถูก
เร่งฝังปลูก ตนไว้ ให้ถูกหลัก

เมื่อตัวตน ยังมี เป็นที่รัก
ควรพิทักษ์ ให้งาม ตามเวลา

มงคลที่ 7 ความเป็นพหูสูต
การสนใจ ใฝ่คว้า หาความรู้
ให้เป็นผู้ แก่เรียน เพียรศึกษา
มีศีลดี สติมั่น เกิดปัญญา
ย่อมนำพา ตัวรอด เป็นยอดดี

มงคลที่ 8 การรอบรู้ในศิลปะ
ศิลปะ ต่างอย่าง ทางอาชีพ
ควรเร่งรีบ เรียนรู้ ชูศักดิ์ศรี
มีบางคน จนอับ กลับมั่งมี
ฉลาดดี มีศิลป์ หากินพอ

มงคลที่ 9 มีวินัยที่ดี
อันวินัย นำระเบียบ สู่เรียบร้อย
คนใหญ่น้อย เปรมปรีดิ์ ดีนักหนา
วินัยสร้าง กระจ่างข้อ ก่อศรัทธา
เพราะรักษา กติกา พาร่วมมือ

ไม่พูดเท็จ พูดสอดเสียด และพูดมาก
ละความยาก สร้างวิบาก ฝากยึดถือ
คนหมู่มาก มักถางถาก ปากข่าวลือ

ต้องสัตย์ซื่อ ถือวินัย ใช้ร่วมกัน

มงคลที่ 10 กล่าววาจาอันเป็นสุภาษิต
เปล่งวจี สัจจะ นวลละม่อม
กล่าวเลลี้ยกล่อม ไพเราะ กาลเหมาะสม
เจือประโยชน์ เมตตา ค่านิยม
รื่นอารมณ์ ผู้ฟัง ดังเสียงทอง

มงคลที่ 11 การบำรุงบิดามารดา
คนที่หา ได้ยาก มากไฉน
เพราะว่าใน โลกนี้ มีเพียงสอง
คือพ่อแม่ เกิดเกล้า เหล่าลูกต้อง
ตอบสนอง พระคุณ ได้บุญแรง

มงคลที่ 12 การสงเคราะห์บุตร
เป็นมารดา บิดา ทำหน้าที่
ให้บุตรมี พำนัก เป็นหลักแหล่ง
ส่งเสริมบุตร ธิดาตน กุศลแรง
ย่อมส่องแสง เพิ่มพูน ตระกูลวงศ์

มงคลที่ 13.การสงเคราะห์ภรรยา
มีคู่ครอง ต้องไม่ทำ ให้ช้ำจิต
จะพาผิด ไปข้าง ทงผุยผง
ต้องสงเคราะห์ แก่กัน ให้มั่นคง
รักยืนยง ด้วยกัน ถึงวันตาย

มงคลที่ 14.ทำงานไม่คั่งค้าง
จะทำงาน การใด ตั้งใจมั่น
อย่าผัดวัน ทำเล่น เช้า เย็น สาย
ไม่ทิ้งคา อากูล มากมูลมาย
เร่งคลี่คลาย ให้เสร็จ สำเร็จการ

มงคลที่ 15.การให้ทาน
ควรบำเพ็ญ ซึ่งทาน คือการให้
ท่านว่าไว้ สวยงาม สามสถาน
หนึ่งให้ของ สองธรรมะ ขนะมาร
อภัยทาน ที่สาม งามเหลือเกิน

มงคลที่ 16.การประพฤติธรรม
การประพฤติ ตามธรรม คำพระสอน
ไม่เดือดร้อน ถอนทุกข์ ยามฉุกเฉิน
คนรักธรรม ธรรมรักษ์คน ผลเจริญ
นั่ง,ยืน,เดิน นอน,สุข ทุกข์ไม่มี

มงคลที่ 17.การสงเคราะห์ญาติ
เมื่อยามญาติ อัตคัด เกินขัดข้อง
ควรหาช่อง สงเคราะห์ ไม่เลาะหนี
เขาซาบซึ้ง ถึงคุณ อบอุ่นดี
หากถึงที เราจน ญาติสนใจ

มงคลที่ 18 ทำงานไม่มีโทษ
งานรับจ้าง ล้างชาม ก็ตามเถิด
หากไม่เกิด โทษทัณฑ์ นั่นสดใส
เมื่อได้ช่อง ต้องจำ กระทำไป
ได้กำไร ทุกทาง ไม่ว่างงาน

มงคลที่ 19 ละเว้นจากบาป
กรรมชั่วช้า ลามก ต้องยกเว้น
หากขืนเล่น ด้วยกัน ถูกมันผลาญ
งดเว้นบาป กำราบให้ ไกลสันดาน
ในดวงมาลย์ ไม่ร้อน และอ่อนเพลีย

มงคลที่ 20 สำรวมจากการดื่มน้ำเม
ของมึนเมา ทุกชนิด พิษคล้ายเหล้า
ใครเสพเข้า น่าตำหนิ สติเสีย
เกิดโรคร้าย แรงร้อน กายอ่อนเพลีย
ใครงดเสีย เป็นสุข ไปทุกวัน

มงคลที่ 21 ไม่ประมาทในธรรมทั้งหลาย

ไม่ประมาท คือมี สติพร้อม
คอยหน่วงน้อม ธรรมคุณ ไม่ผลุนผลัน
ธรรมอันใด ไม่ดี หลีกหนีพลัน
ธรรมดีนั้น ยึดแน่น ไม่แคลนคลอน

มงคลที่ 22 มีความเคารพ
ความเคารพ นับถือ คือเสน่ห์
ไม่โลเล เหมือนลิง วิ่งหลอกหลอน
ทั้งต่อหน้า ลับหลัง พึงสังวร
ย่อมงามงอน สวยสง่า ราคาแพง

มงคลที่ 23 มีความถ่อมตน
ไม่พองลม ก้มหัว เจียมตัวด้วย
มรรยาทสวย นิ่มนวล สิ้นส่วนแข็ง
เหมือนงูพิษ ถอดเขี้ยว หมดเรี่ยวแรง
ยามแถลง นอบน้อม พร้อมใจกาย

มงคลที่ 24 มีความสันโดษ
ความสันโดษ พอใจ ในสิ่งของ
เช่นเงินทอง ของตน แม้ล้นหลาย
เมื่อมีน้อย จ่ายน้อย ค่อยสบาย
ความจนหาย เลยลับ กลับมั่งมี

มงคลที่ 25 มีความกตัญญู

กตัญญู รู้บุญ คุณพ่อแม่
คนเฒ่าแก่ แลอาจารย์ ท่านทรงศีล
จอมมุนินทร์ ปิ่นเกล้า เจ้าธานี
หาวิธี แทนคุณ สมดุลกัน

มงคลที่ 26 การฟังธรรมตามกาล
การฟังธรรม ตามกาล ผ่านมาถึง
ควรคำนึง นิ่งนั่ง ฟังขยัน
ย่อมจะเกิด ปัญญา สารพัน
ตั้งใจมั่น ฟังดี นี่สมควร

มงคลที่ 27 มีความอดทน
ความอดทน ตรากตรำ ยามลำบาก
เจ็บไข้มาก ทนได้ ไม่โหยหวน
ถูกเขาด่า ให้ฟัง นั่งหน้านวล
ยิ้มเสสรวล ด้วยขันติ งามวิไล

มงคลที่ 28 เป็นผู้ว่าง่าย
ควรเป็นคน สอนง่าย ไม่ตายด้าน
ก่อรำคาญ ค่ำเช้า ไม่เข้าไหน
ไม่ซัดโทษ ของตน ให้คนใด
เมื่อมีใคร สอนพร่ำ ให้นำมา

มงคลที่ 29 การได้เห็นสมณะ
การพบเห็น สมณะ ผู้สงบ
แล้วนอบนบ ถามไถ่ ไตรสิกขา
หมั่นฝึกหัด ทุกวัน ด้วยปัญญา
ย่อมชักพา จิตตรง มงคลมี

มงคลที่ 30 การสนทนาธรรมตามกาล
ยามหดหู่ ฟุ้งซ่าน กาลสงสัย
เป็นสมัย ไต่ถาม ตามเหตุผล
เพื่อบรรเทา คลี่คลาย หายกังวล
ควรจะสน- ทนาธรรม ตามที่ควร

มงคลที่ 31 การบำเพ็ญตบะ
พึงบำเพ็ญ ตบะ ละกิเลส
อันเป็นเหตุ หักห้าม กามฉันท์
มุ่งทำลาย ถ่ายบาป สาบสูญพันธุ์
เข้าสู่ขั้น สุโข ฌาณโกลีย์

มงคลที่ 32 การประพฤติพรหมจรรย์

เร่งประพฤติ พรหมจรรย์ อันประเสริฐ์
เพื่อให้เกิด สุขล้วน โดยถ้วนถี่
ตั้งแต่ทาน ถึงสิกขา บรรดามี
สมบูรณ์ดี พรหมจรรย์ ย่อมมั่นคล

มงคลที่ 33 การเห็นอริยสัจ

การรู้เห็น ความจริง สิ่งเที่ยงแท้
ไม่ผันแปร สี่ชนิด ไม่ผิดหลง
ตัดตัณหา มูลราก พรากทุกข์ลง
เป็นการส่ง ข้ามฟาก จากสาคร

มงคลที่ 34 การทำให้แจ้งซึ่งพระนิพพาน
ทำให้แจ้ง นิพพาน ผลาญสังโยชน์
ตรวจตราโทษ ธาตุ ขันธ์ หมั่นฝึกถอน
เอาอรหัต มรรคญาณ เผาราญรอน
ดับทุกข์ร้อน นิพพาน สำราญนัก

มงคลที่ 35 การมีจิตไม่หวั่นไหวในโลกธรรม
ท่านผู้ใด ใจดำรง อยู่คงที่
ในเมื่อมี โลกธรรม ครอบงำหนัก
เช่น ลาภ ยศ สุข เศร้า เข้าง้างชัก
มิอาจยัก โยกท่าน ให้หวั่นใจ

มงคลที่ 36 การมีจิตไม่โศกเศร้า
คราวพลักพราก จากญาติ ขาดชีวิต
ถูกพิชิต จองจำ ทำโทษใหญ่
มีสติ คุมจิต เป็นนิตย์ไป
ไม่เสียใจ โศกเศร้า เฝ้าประคอง

มงคลที่ 37 มีจิตปราศจากกิเลส
หมดราคะ โทสะ โมหะแล้ว
จิตผ่องแผ้ว เลิศดี ไม่มีสอง
ย่อมมีค่า สูงจริง ยิ่งเงินทอง
เหมือนสูริย์ส่อง ท้องฟ้า สง่างาม

มงคลที่ 38 มีจิตเกษม

จิตเกษม เปรมปรีดิ์ ดีตลอด
เป็นจิตปลอด จากโอฆ ในโลกสาม
เครื่องผูกมัด สลัดหมด แสนงดงาม
เข้าถึงความ สุขสันต์ นิรันดร

...หากทุกคนประพฤติและปฏิบัติตนได้เยี่ยงนี้แล้วไซร้...ก็จะประสพกับความสุขและความสบายใจ

ในชีวิตได้อย่างสมบูรณ์...พร้อมที่จะก้าวเข้าสู่พุทธภูมิได้อย่างแน่นอน...